Van top tot teen bedekt met muggebulten moesten we al vroeg op om te gaan zip-linen. Hierbij scheen je met 70 km in het uur over de bossen en rivieren langs een staaldraad in een tuigje te scheren. We hadden vijf parcoursen af te leggen waarvan de langste ongeveer 700 meter was. Het was erg spectaculair maar het blijft vreemd om omgerekend ongeveer 80 euro te betalen, je leven te wagen en en passant nog even een zogenaamde waiver te moeten ondertekenen waarin je verklaart af te zien van claims bij ongelukken. Onderweg zijn er vele foto´s gemaakt en kon je achteraf gelijk zien wie het het meest naar zijn zin had bij deze waaghalzerij.

Wilco voelde zich duidelijk als een (wal)vis in het water en terwijl hij normaal zo wendbaar is als een zespersoonscamper stak hij nu Youri van Gelder naar de kroon met de prachtigste figuren. Hiervan oogstte het wijdbeense vogelnestje het meeste applaus ondanks de penetrante geur. Degene die zich duidelijk het minst op hun gemak voelde waren Eddie en Dick. Hier waren alleen foto´s van waarbij ze bewegingsloos als een zak aardappelen in hun tuigje hingen.

Na dit avontuur bekeken we nog even de winkelstraten van Whistler en loosde Alberta ons naar Horseshoe Bay alwaar wij de veerboot namen naar Langdale. Volgens een strak schema vervolgden we onze reis naar Earls Cove waar we overstaken met de boot naar Saltery Bay. Hierna dienden we nog een stukje te rijden alvorens aan te komen bij het einddoel van die dag, Powell River. We hadden geluk want we konden aan het strand op een camping staan. Het geheel maakte een wat shabby indruk maar vooral Wilco werd gelijk in de gemeenschap opgenomen. De toen nog net niet ladderzatte overbuurvrouw vertelde dat zij en haar man het op een zuipen hadden gezet omdat zij een bod gedaan hadden op een huis en er iemand overheen gegaan was. We werden uitgenodigd bij dit edele stel maar alleen Wilco is nog even langs geweest maar was al vrij snel weer terug omdat Pa en Ma Flodder wat slecht ter been begonnen te worden en dit was niet vanwege hun leeftijd. Zij waren niet de enige rare snuiters op deze camping want er waren ook nog twee garnalenvissers met een aftandse auto met wat afval op het dak die wij al eerder bij een overtocht waren tegen gekomen. Zij wilden ook graag stroom bij hun tent wat tot opperste verbazing leidde bij de receptioniste. Op de vraag waar dit voor was kwam de jongste visser alleen tot een wat hakkelend antwoord.

Op zondag gingen we dan eindelijk naar Vancouver Island met de boot al was dat niet voor iedereen geheel duidelijk. Onze Dancer stelde mij op de boot de vraag of we nu eindelijk naar de plaats voeren vanwaar we het beste naar Vancouver Island konden varen. Toch jammer zo´n belangstellende maar o zo onnozele vraag! In de middag even naar de plaatselijke VVV van Campbell River om te kijken wat er te doen was. We hadden het geluk dat we nog dezelfde middag mee konden op een Orcatour. Dit was uiteindelijk een prachtige tocht van vijf uur waarbij we na een lange zoektocht een moeder Orca en drie homofiele broers anderhalf uur achtervolgd hebben. Ondanks dat we deze kudde tientallen malen boven en onder hebben zien duiken was het niet iedereen gelukt dit op de gevoelige plaat vast te leggen. Op de terugweg spotten we nog een groep van ruim honderd dolfijnen die zich graag wilde uitsloven voor een stel toeristen. Terug aan wal gegeten bij Boston Pizza. Hier hadden ze niet helemaal door dat mannen die vijf uur op zee hebben doorgebracht gieren van de dorst. Na het eerste biertje moesten we met wilde armgebaren duidelijk maken dat we het niet bij dat ene biertje wilden laten. Terug in de camper begon het aftellen voor de verjaardag van Alberta. Hier moest uiteraard op gedronken worden! Eddie zijn ogen waren hierbij duidelijk groter dan zijn mond want hij werd accuut bevangen door de slaap en verzocht Gerrit de laatste vieze terug te zetten in de koelkast.

De volgende dag werd het verjaardagsfeest compleet gemaakt met ballonnen, taart en cadeautjes en een diadeem waar Alberta de hele dag mee rond moest lopen. Na de festiviteiten reed Eddie ons veilig naar Tofino, een paradijs voor surfers in het zuiden op Vancouver Island. Hier was alleen nog plek op een alcoholvrije camping iets wat nu niet bepaald tot de specialiteiten behoort van de Nootjes. Zij zijn echter slim genoeg dit verbod op slinkse wijze te omzeilen door handdoeken over dozen bier te draperen waardoor op de heenweg in ieder geval niemand door had dat we alcohol mee smokkelden. ´s Avonds konden we eindelijk eens uitgebreid uit eten gaan met als doel vis te eten. Hiervoor moesten we wel drie kilometer heen en drie kilometer terug lopen maar dat mocht de pret niet drukken. Al met al heerlijk gegeten en de drank vloeide ook rijkelijk vanwege de de nog steeds aan de gang zijnde verjaardagsfuif van Alberta. Onder een prachtige sterrenhemel wandelde wij terug naar onze alcoholvrije camping waar we gelukkig niet hoefden te blazen.Diverse foto's tot dus ver kan je hier vinden.

Na een aantal internetloze dagen kunnen we weer wat op de site zetten. Iedereen is geprikt door minimaal 50 muggen. We zien er niet zo charmant uit. Afgelopen nacht hebben we doorgebracht op de Pyramid Mountain Campsite in het park Well´s Gray (sinds afgelopen nacht ook wel Hell´s Gray genaamd). Een mooi park met veel wild, een hele mooie waterval van 141 meter hoog en wel 30 soorten muggen! Na een mugrijke nacht zijn we s´morgens vroeg het park uit gereden om ergens rustig te kunnen ontbijten.

De afgelopen dagen hebben we veel gedaan en gezien:
Heel stoer hebben we een wandeling gemaakt op de Athabasca gletsjer met spikes onder onze schoenen onder leiding van de gids Rebecca. We kregen een outfit van de 0rganisatie en zagen eruit als 6 bananen. De rest van de ochtend waren wij het bananateam. Na 3 uur op het ijs gewandeld te hebben, vertrokken we richting Jasper. Onderweg hebben we wel 5 beren gezien: 3 volwassen en 2 jongen; wat een schatjes die kleintjes. In Jasper hebben we s´avonds wild gegeten: eland, hert, fazant, etc. Smaakte erg goed. Voor een kleine vergoeding (pin van Jasper) kon Eddie zijn rijbeurt naar de campsite afkopen bij Alberta.

De volgende ochtend in Jasper 6 mountain bikes gehuurd. We hadden een mooie tocht naar 5 meren ontdekt die we wel wilden fietsen. Wij als hollanders dachten dat wel even te doen... Na een uur berg opwaarts haakten Wilco, Eddie en ik af. Dit was best heftig. En we hadden volgens de kaart nog maar een klein stukje gefietst. De drie stoere mannen gingen door en wij gingen bergafwaarts. Onder aan de berg ontdekten we een pad langs de rivier. Die zou toch vlak moeten zijn. Na 3 minuten fietsen kwamen we al een kudde Elks (Wapiti herten) tegen. Dat is gaaf, zo´n kudde vlak voor je neus; en wat zijn ze groot! Dat zijn geen bambi´s voor de kinderboerderij. Zo heeft ieder trio een leuke tocht gemaakt met mooie uitzichten en kwamen we tegelijkertijd weer bij het startpunt aan. Fiets terug en na de lunch richting Mount Robson. De hoogste berg van de Canadese Rockies. Daar voor het eerst ge-BBQ-ed. Wilco als meester vleesomdraaier. Weer heerlijk gegeten.

Vandaag een lange rijdag achter de rug: van Hell´s Gray naar Whistler. Wilco heeft ons veilig door alle bergpassen geloosd. In Whistler eindelijk weer internetverbinding. Hoe is het met de tour? Dat is toch de eerste prio. Zelfs de tourquiz van de afgelopen 2 dagen kan daar niet aan tippen.

Morgen wordt weer een spannende dag: we gaan ziplinen in de bergen van Whistler. In Whistler worden volgend jaar o.a. de Olympische Winterspelen gehouden. Wij gaan de pistes alvast verkennen...

Als enige dame tussen 5 heren, raak ondertussen al aardig gewend aan de gewoontes van de nootjes; oh ja, het snurken valt trouwens erg mee en ik heb nog niet hoeven koken.

Een tweetal foto's zijn hier te zien.