We danken Eddie voor het schrijven van het vorige stukje en gaan snel verder waar we gebleven waren namelijk we gingen raften. Nadat sommige wat katerig waren opgestaan reed Dick de bus richting de verzamelplaats van het raften. Helaas kwamen we iets te laat. De voornaamste oorzaak hiervan was een 10 minuten passerende goederentrein. Maar goed, 5 minuten te laat parkeerden we de camper in het gras bij de Kootenay Riverrunners om daar de Ultimate Raft te gaan beleven. Alvorens de rivier op te zoeken moest er eerst nog een steak weggewerkt worden en de gebruikelijke waiver worden ingevuld. Wat als eerste opviel is dat onze gezette vriend Wilco zich bij de lichtste helft van het raft gezelschap mocht voegen. Wat een figuren, ongelofelijk dat ze daarvoor zelfs wetsuites voor bleken te hebben. Na ons ook in zo'n pakje geworsteld te hebben gingen we met helm en zwemvest richting de Kicking Horse rivier. Volgens overlevering vernoemd naar een man die na van zijn paard geschopt te zijn bijna levend was begraven. Vervolgens een waslijst aan instructies maar toen mochten we dan toch gaan beginnen met varen. Onze boot bestond uit behalve uit ons vijven uit een gezet stel uit Red Deer en een Rusische Calgarian genaamd Jacob. Het begin was erg rustig wat onze gids Pierre de tijd gaf om ons te overspoelen met allerlei handelingen die wij onder de knie moesten krijgen, alleen onze vriend Jacob bleek er nogal plezier in te beleven door en niet te luisteren en verkeerd te handelen. Met name Wilco en Eddy hadden het er maar mee te stellen. Wilco zag telkenmale zijn bril als doelwit van Jacob zijn capriolen en Eddy had nauwelijks ruimte om zijn molenwiekslag uit te voeren.

Na een poosje werd de rivier dan eindelijk wat wilder en bleken de nootjes prima in staat de golven te weerstaan. Gids Pierre was zo tevreden over onze verrichtingen dat we van hem ook het onderste gedeelte van de rivier genaamd de Lower Canyon mochten gaan raften. Daarvoor moesten we wel eerst een stukje met de bus omdat de rivier in het middengedeelte een stukje grade 6 bevatte waarover niet geraft mag worden. Na een kleine pauze met water, koek en meloen gingen we weer de boot in. Het stel uit Red Deer werd in een andere boot geplaatst waardoor onze raft door Pierre een stuk eenvoudiger te manouvreren werd. Het zou nu dus echt kicken gaan worden, immers we zouden diverse watervallen en stroomversnellingen tegen komen van de categorie grade 4. Pierre stelde ons op het gemak door terloops te melden dat er dit jaar al twee doden te betreuren waren geweest op de rivier. Gelukkig voor ons niet in zijn boot. Uiteindelijke conclusie was dat het allemaal wel mee viel. Het was leuk, maar we hadden maar 1 keer het gevoel dat we wel eens zouden gaan kiepen. Dat was toen Pierre de boot tegen een rots op liet surfen. Een mooie ervaring, de kracht van de rivier te voelen. Aan het slot van de rivier liet Dick zich nog uit de boot vallen om een stukje naast de boot te drijven en werd Eddy er nog eventjes hardhandig uit gewerkt. Al met al een leuke ervaring die van ons wel wat spannender had gemogen.

Nadat we per bus weer terug waren bij de start en van de gemaakte foto's alleen hardcopies verkregen konden worden gingen we met de camper weer terug naar Golden waar weer overnacht zou worden. Wilco maakte nasi en de rest liet zich dat smaken. De volgende dag kwam het einde van de vakantie in zicht. Immers de route voerde ons weer terug, via Yoho Park, naar Calgary. In Yoho Park waren er twee tussenstops gepland. De eerste bij Emerald Lake en de tweede bij de Takakkaw Falls. Met name de twee stop was erg indrukwekkend. Niet alleen het verval van de waterval van 245 meter maar ook de weg er naar toe. Chauffeur van de dag Eddy zag zijn taak beloond worden met een haarspeld bocht waarvoor onze camper toch een extra keertje gestoken moest worden. Gelukkig had hij als bijrijder Wilco die met zijn ervaring als verkeersregelaar bij de Hazerswoudse wielerronde het overige verkeer in goede banen leidde en tevens Eddy de benodigde instructies gaf om het bochtige parcours veilig te kunnen nemen. Geluncht werd er in Banff, natuurlijk in het zelfde tentje als waar we bij de vorige passage Banff gegeten hadden.

Aangekomen bij de camping in Calgary bleek deze pal naast de olympische bobbaan en springschans te liggen. PyroEd stak de BBQ weer aan en de vlees en biervoorraad werden opgemaakt. Tot een ieders schrik bleek echter dat de vooraad bier bij lange na niet afdoende te zijn. Eddy loste dit op door een taxi te regelen en met hem naar de dichtbijzijnde liquor store te rijden zodat er toch nog wat te nutiggen viel de rest van de avond.

De volgende dag was het tijd om afscheid te nemen van onze camper. De eer was aan Eddie om deze veilig naar Cruise Canada te brengen. Immers we waren nog steeds zonder schade. Ook dit ging weer soepeltjes en een chagrijnig vrouwmens handelde de formaliteiten plichtmatig af en wij vonden dat allang best. Immers de camper was alles behalve proper terug geplaatst. Hierna gingen we met de taxi naar de stad om iets te eten en te drinken en om onze bagage te deponeren bij de jeugdherberg waar weer de nacht zou worden doorgebracht. Ons volgende plan was om te gaan schaatsen op de Olympic Oval van Calgary. De plaats waar Yvonne van Gennip in 1988 de Ooste Duitse manvrouwen drie maal klop wist te geven. Gert, Eddy en Dick bonden de schaatsen onder. Eddie en Wilco waren de officials zodat er heus een officiele wedstrijd gereden kon worden. Gert wist hierbij tweemaal een nationaal record te breken op de 500 meter. 1 minuut 25 onder zijn Zuid Ossetische nationaliteit en 1 minuut 20 als Oejgoer. De andere snelste tijden waren 1.07 voor Eddy en 1.02 voor Dick. Ter referentie het dames junioren wereldrecord is onder de 38 seconde, waarvan acte.

Morgen gaan we weer naar huis en zit onze vakantie er weer op. Vanavond dus de bonte avond. Hierover later meer.

Het verhaal gaat verder op zondag 26 juli toen we de thrilling capilano suspension bridge over gingen lopen. Dit was achteraf niet zo heel erg spannend voor de meeste van ons. Maar Dick was toch iets sneller aan de overkant dan de rest. Na nog een paar kleine hangbruggetjes tussen de bomen was de stempelkaart vol en werd vol trots het beloofde diploma opgehaald. Na een versnapering werd er koers gezet naar het olympisch ijs in vancouver waar na een kleine wandeling het record op de 500 meter ploegenachtervolging voor nootjes op slippers aan barrels werd gereden. Na de huldiging en de groepsfoto werd er doorgereden naar het vliegveld waar we Alberta af moesten zetten want haar vakantie zat erop na deze twee weken.

Na een ontroerend afscheid van Alberta gingen we maar weer op weg en vonden we uiteindelijk een camping in manning provincial park. Hier zouden we gaan BBQ, maar vanwege een beetje onweer en regen werd daar vanaf gezien. Dus werd er weer macaroni gemaakt, door Wilco Braakhekke, wat ook wel smaakte. De volgende dag was het doel van de reis om voet op amerikaanse bodem te zetten. De eerste poging mislukte vanwege het ontbreken van de juiste dollars. In het volgende dorp werden de benodigde amerikaanse dollars gehaald en eerst wat geluncht bij vrouwtje theelepel. Bij de grens overgang werden de nootjes grondig doorgelicht en nadat de honden de camper hadden doorzocht mochten we doorgaan. In het plaatsje Orient werd de camper neergezet en wat te drinken genuttigd. Bij een brug over de rivier werd er door de plaatselijke jeugd vanaf gesprongen, maar de nootjes hielden het bij de voeten nat maken. Daarna gauw Amerika maar weer uit. Aan het einde van de dag werd de chauffeur het een beetje zat en werd de laatste tien kilometer afgelost.

Na een goeie nachtrust gingen Dick, Gert en Eddy de seven summits trail mountainbiken in Rossland. Waar de herer er 4 uur voor nodig dachten te hebben werd er een kleine 7 uur over gedaan. Gert maakte nog een mooie handstand op de fiets maar vergat bij de landing zijn pinken op te steken dus besloot de jury tot 2 punten aftrek. Nadat we een camping hadden gevonden voorbij Nelson werd er nog tomatensoep gegeten en een paar biertjes gedronken voor het slapen gaan.

De volgende dag stond er een lange rit naar Golden voor de boeg die werd voltooid door 3 chauffeurs. Onderweg werd nog een pond over het mooie lake Kootenay genomen. Op de camping aangekomen werd er gedoucht en gingen we wat eten downtown daarna nog een paar biertjes in een pub en een potje poolen tussen de eddies werd er besloten te gaan slapen want de volgende dag moet er geraft worden over een kabbelend beekje genaamd de Kicking Horse.

Een tweetal foto's van de afgelopen dagen zijn hier te vinden.

Hier wederom een klein stukje over onze belevenissen. Na het heerlijke door Alberta klaar gemaakte avondeten (curry) hebben we nog genoten van de zelf gemaakte Ierse koffie. Idd, we worden steeds beter in het zelf dingen maken.

Donderdag de 23ste zijn wij op weg gegaan naar Victoria. Onderweg nog gestopt voor boodschappen en een bezoek aan een indianendorp. Hier zou ook een traditionele indianendans uitgevoerd worden, ware het niet dat het heerlijk weer was,en we geen indiaan of ook maar een dansje(van onze eigen dancer) te zien was. Na het bezoek verder gereden naar Victoria. Waar we op een nooie camping in de Westbay Marina stonden. Het jammere was dat deze camping zich pal onder de aanvlieg route van de watervliegtuigen was. Best wel een herrie dat die kleine dingen kunnen maken.

Aan het eind van de middag, via een wandeling langs het water, richting centrum gegaan.Hele mooie stad, met oude engelse invloeden uit de Victoriaanse tijd. Na enige tijd rond geslenterd te hebben,een leuke schotse pub gevonden, waar de vrijgezellen onder ons, heel erg onder de indruk waren van het bedienend personeel. Na een paar versnapperingen lekker wezen eten bij een steakhouse,waar de koffie tegenviel, en toen nog een afzakkertje in een Ierse pub.

Vrijdag was weer een dag om dingen te gaan ondernemen. Alberta en Dick gingen op walvistoer (waarvan zij er een stuk of 25 hebben gezien) en naar de Butchart Gardens. De overgebleven 4 nootjes zijn in oude gehuurde auto´s een tochtje gaan maken. Een foto hiervan kan je hier vinden. Na een kleine navraag bij de verhuurder over een route.....gaf hij ons het advies om een ongeveer 2 uur duurende tocht te maken. Aangezien we de auto´s voor 4 uur waren gehuurd was er dus genoeg tijd om een bakkie en een broodje tussendoor te gaan doen.

Met de kaart op schoot vertrokken wij de stad in. Onder elkaar een beetje lacherig over de kaart doen, (nootjes lezen geen kaart) hebben we een mooie scenic route langs de baai gemaakt. Nadat we de stad uit waren, heerlijk tussen de bergen en in het bos gereden op weg naar de Butchart Gardens waar de lunch genuttigd zou worden. Omdat de nootjes geen kaart lezen zijn wij per toeval verkeerd gereden, en dus een poosje de verkeerde richting uit gegaan. Omdat naar wij dachten de Gardens niet meer haalbaar waren, zijn we maar een hamburgen bij mc Donalds wezen halen. Hierna even een nieuwe route uitgezet, zodat wij weer op tijd terug zouden zijn om de auto´s op tijd in te leveren. Toch maar via de kaart richting Victoria gegaan, waar wij via een kleine landelijke omweg vanzelf terecht zouden komen. Na enig speurwerk kwamen we tot de conclusie dat we toch weer verkeerd zaten, dus voor de zekerheid toch maar even aan een Canadees met humor gevraagt of we goed gingen. De beste man vertelde dat wij weldegelijk op het goede pad waren, en dat we dus deze weg moesten blijven volgen. Het was ook een schitterende weg om te rijden, het jammere was dat de Canadees ons in het ootje had genomen, en wij aan het eind van de weg waren gekomen. Keren dus maar weer, en dezelfde mooie weg terug.

Ondertussen maar besloten om dezelfde weg terug te nemen om maar op tijd terug te zijn. Al snel reden we Victoria weer binnen waar we nu alleen nog maar de goede straat hoefden te vinden. Ook dit was geen probleem, dus kon Lampie in de auto voor ons, het triomfantelijke wegwerp gebaar met de kaart maken. We zouden het maar net op tijd halen, echter er kwam een klein zandkorreltje in de geoliede nootjes machine, door toch nog in het zicht van de haven te verdwalen. Na enig speurwerk

toch weer op het rechte pad gekomen, konden we na nog 2 bochten de auto´s inleveren. De voorste auto met kaartlezer Lampie, strandde toch nog in het zicht van de haven, door de laatste bocht toch zonder te sturen te nemen, zodat de Eddies nogmaals verkeerd reden. Uiteindelijk hebben we het toch nog gehaald, al waren we wel iets over tijd. Om precies te zijn 1 uur, maar dit maakte de verhuurder niets uit. Al met al hebben we dus 5 uur over een halve tocht van 2 uur gedaan, wat volgens mij niet slecht is.

Na deze avonturen hadden we met elkaar afgesproken in de Schotse pub. Na een paar biertjes, eten, koffie en weer een paar biertjes, de nacht door gebracht op een parkeerplek in de haven.

Zaterdag was de overtocht naar het vaste land, waar de dag ervoor al een camping was besproken. Op deze camping zijn wij nu, na een stapvoetse tocht door Vancouver. Als voorlopig afscheid van Alberta, gaat vanavond de bbq weer aan en zullen we het bij kaarslicht vast weer gezellig maken.