We danken Eddie voor het schrijven van het vorige stukje en gaan snel verder waar we gebleven waren namelijk we gingen raften. Nadat sommige wat katerig waren opgestaan reed Dick de bus richting de verzamelplaats van het raften. Helaas kwamen we iets te laat. De voornaamste oorzaak hiervan was een 10 minuten passerende goederentrein. Maar goed, 5 minuten te laat parkeerden we de camper in het gras bij de Kootenay Riverrunners om daar de Ultimate Raft te gaan beleven. Alvorens de rivier op te zoeken moest er eerst nog een steak weggewerkt worden en de gebruikelijke waiver worden ingevuld. Wat als eerste opviel is dat onze gezette vriend Wilco zich bij de lichtste helft van het raft gezelschap mocht voegen. Wat een figuren, ongelofelijk dat ze daarvoor zelfs wetsuites voor bleken te hebben. Na ons ook in zo'n pakje geworsteld te hebben gingen we met helm en zwemvest richting de Kicking Horse rivier. Volgens overlevering vernoemd naar een man die na van zijn paard geschopt te zijn bijna levend was begraven. Vervolgens een waslijst aan instructies maar toen mochten we dan toch gaan beginnen met varen. Onze boot bestond uit behalve uit ons vijven uit een gezet stel uit Red Deer en een Rusische Calgarian genaamd Jacob. Het begin was erg rustig wat onze gids Pierre de tijd gaf om ons te overspoelen met allerlei handelingen die wij onder de knie moesten krijgen, alleen onze vriend Jacob bleek er nogal plezier in te beleven door en niet te luisteren en verkeerd te handelen. Met name Wilco en Eddy hadden het er maar mee te stellen. Wilco zag telkenmale zijn bril als doelwit van Jacob zijn capriolen en Eddy had nauwelijks ruimte om zijn molenwiekslag uit te voeren.

Na een poosje werd de rivier dan eindelijk wat wilder en bleken de nootjes prima in staat de golven te weerstaan. Gids Pierre was zo tevreden over onze verrichtingen dat we van hem ook het onderste gedeelte van de rivier genaamd de Lower Canyon mochten gaan raften. Daarvoor moesten we wel eerst een stukje met de bus omdat de rivier in het middengedeelte een stukje grade 6 bevatte waarover niet geraft mag worden. Na een kleine pauze met water, koek en meloen gingen we weer de boot in. Het stel uit Red Deer werd in een andere boot geplaatst waardoor onze raft door Pierre een stuk eenvoudiger te manouvreren werd. Het zou nu dus echt kicken gaan worden, immers we zouden diverse watervallen en stroomversnellingen tegen komen van de categorie grade 4. Pierre stelde ons op het gemak door terloops te melden dat er dit jaar al twee doden te betreuren waren geweest op de rivier. Gelukkig voor ons niet in zijn boot. Uiteindelijke conclusie was dat het allemaal wel mee viel. Het was leuk, maar we hadden maar 1 keer het gevoel dat we wel eens zouden gaan kiepen. Dat was toen Pierre de boot tegen een rots op liet surfen. Een mooie ervaring, de kracht van de rivier te voelen. Aan het slot van de rivier liet Dick zich nog uit de boot vallen om een stukje naast de boot te drijven en werd Eddy er nog eventjes hardhandig uit gewerkt. Al met al een leuke ervaring die van ons wel wat spannender had gemogen.

Nadat we per bus weer terug waren bij de start en van de gemaakte foto's alleen hardcopies verkregen konden worden gingen we met de camper weer terug naar Golden waar weer overnacht zou worden. Wilco maakte nasi en de rest liet zich dat smaken. De volgende dag kwam het einde van de vakantie in zicht. Immers de route voerde ons weer terug, via Yoho Park, naar Calgary. In Yoho Park waren er twee tussenstops gepland. De eerste bij Emerald Lake en de tweede bij de Takakkaw Falls. Met name de twee stop was erg indrukwekkend. Niet alleen het verval van de waterval van 245 meter maar ook de weg er naar toe. Chauffeur van de dag Eddy zag zijn taak beloond worden met een haarspeld bocht waarvoor onze camper toch een extra keertje gestoken moest worden. Gelukkig had hij als bijrijder Wilco die met zijn ervaring als verkeersregelaar bij de Hazerswoudse wielerronde het overige verkeer in goede banen leidde en tevens Eddy de benodigde instructies gaf om het bochtige parcours veilig te kunnen nemen. Geluncht werd er in Banff, natuurlijk in het zelfde tentje als waar we bij de vorige passage Banff gegeten hadden.

Aangekomen bij de camping in Calgary bleek deze pal naast de olympische bobbaan en springschans te liggen. PyroEd stak de BBQ weer aan en de vlees en biervoorraad werden opgemaakt. Tot een ieders schrik bleek echter dat de vooraad bier bij lange na niet afdoende te zijn. Eddy loste dit op door een taxi te regelen en met hem naar de dichtbijzijnde liquor store te rijden zodat er toch nog wat te nutiggen viel de rest van de avond.

De volgende dag was het tijd om afscheid te nemen van onze camper. De eer was aan Eddie om deze veilig naar Cruise Canada te brengen. Immers we waren nog steeds zonder schade. Ook dit ging weer soepeltjes en een chagrijnig vrouwmens handelde de formaliteiten plichtmatig af en wij vonden dat allang best. Immers de camper was alles behalve proper terug geplaatst. Hierna gingen we met de taxi naar de stad om iets te eten en te drinken en om onze bagage te deponeren bij de jeugdherberg waar weer de nacht zou worden doorgebracht. Ons volgende plan was om te gaan schaatsen op de Olympic Oval van Calgary. De plaats waar Yvonne van Gennip in 1988 de Ooste Duitse manvrouwen drie maal klop wist te geven. Gert, Eddy en Dick bonden de schaatsen onder. Eddie en Wilco waren de officials zodat er heus een officiele wedstrijd gereden kon worden. Gert wist hierbij tweemaal een nationaal record te breken op de 500 meter. 1 minuut 25 onder zijn Zuid Ossetische nationaliteit en 1 minuut 20 als Oejgoer. De andere snelste tijden waren 1.07 voor Eddy en 1.02 voor Dick. Ter referentie het dames junioren wereldrecord is onder de 38 seconde, waarvan acte.

Morgen gaan we weer naar huis en zit onze vakantie er weer op. Vanavond dus de bonte avond. Hierover later meer.

Reageer
Wees aardig voor elkaar of je reactie wordt verwijderd!
Naam:
E-mail:
Website:
Titel:
BBCode:
Reactie:
Voer de code in*