Van top tot teen bedekt met muggebulten moesten we al vroeg op om te gaan zip-linen. Hierbij scheen je met 70 km in het uur over de bossen en rivieren langs een staaldraad in een tuigje te scheren. We hadden vijf parcoursen af te leggen waarvan de langste ongeveer 700 meter was. Het was erg spectaculair maar het blijft vreemd om omgerekend ongeveer 80 euro te betalen, je leven te wagen en en passant nog even een zogenaamde waiver te moeten ondertekenen waarin je verklaart af te zien van claims bij ongelukken. Onderweg zijn er vele foto´s gemaakt en kon je achteraf gelijk zien wie het het meest naar zijn zin had bij deze waaghalzerij.

Wilco voelde zich duidelijk als een (wal)vis in het water en terwijl hij normaal zo wendbaar is als een zespersoonscamper stak hij nu Youri van Gelder naar de kroon met de prachtigste figuren. Hiervan oogstte het wijdbeense vogelnestje het meeste applaus ondanks de penetrante geur. Degene die zich duidelijk het minst op hun gemak voelde waren Eddie en Dick. Hier waren alleen foto´s van waarbij ze bewegingsloos als een zak aardappelen in hun tuigje hingen.

Na dit avontuur bekeken we nog even de winkelstraten van Whistler en loosde Alberta ons naar Horseshoe Bay alwaar wij de veerboot namen naar Langdale. Volgens een strak schema vervolgden we onze reis naar Earls Cove waar we overstaken met de boot naar Saltery Bay. Hierna dienden we nog een stukje te rijden alvorens aan te komen bij het einddoel van die dag, Powell River. We hadden geluk want we konden aan het strand op een camping staan. Het geheel maakte een wat shabby indruk maar vooral Wilco werd gelijk in de gemeenschap opgenomen. De toen nog net niet ladderzatte overbuurvrouw vertelde dat zij en haar man het op een zuipen hadden gezet omdat zij een bod gedaan hadden op een huis en er iemand overheen gegaan was. We werden uitgenodigd bij dit edele stel maar alleen Wilco is nog even langs geweest maar was al vrij snel weer terug omdat Pa en Ma Flodder wat slecht ter been begonnen te worden en dit was niet vanwege hun leeftijd. Zij waren niet de enige rare snuiters op deze camping want er waren ook nog twee garnalenvissers met een aftandse auto met wat afval op het dak die wij al eerder bij een overtocht waren tegen gekomen. Zij wilden ook graag stroom bij hun tent wat tot opperste verbazing leidde bij de receptioniste. Op de vraag waar dit voor was kwam de jongste visser alleen tot een wat hakkelend antwoord.

Op zondag gingen we dan eindelijk naar Vancouver Island met de boot al was dat niet voor iedereen geheel duidelijk. Onze Dancer stelde mij op de boot de vraag of we nu eindelijk naar de plaats voeren vanwaar we het beste naar Vancouver Island konden varen. Toch jammer zo´n belangstellende maar o zo onnozele vraag! In de middag even naar de plaatselijke VVV van Campbell River om te kijken wat er te doen was. We hadden het geluk dat we nog dezelfde middag mee konden op een Orcatour. Dit was uiteindelijk een prachtige tocht van vijf uur waarbij we na een lange zoektocht een moeder Orca en drie homofiele broers anderhalf uur achtervolgd hebben. Ondanks dat we deze kudde tientallen malen boven en onder hebben zien duiken was het niet iedereen gelukt dit op de gevoelige plaat vast te leggen. Op de terugweg spotten we nog een groep van ruim honderd dolfijnen die zich graag wilde uitsloven voor een stel toeristen. Terug aan wal gegeten bij Boston Pizza. Hier hadden ze niet helemaal door dat mannen die vijf uur op zee hebben doorgebracht gieren van de dorst. Na het eerste biertje moesten we met wilde armgebaren duidelijk maken dat we het niet bij dat ene biertje wilden laten. Terug in de camper begon het aftellen voor de verjaardag van Alberta. Hier moest uiteraard op gedronken worden! Eddie zijn ogen waren hierbij duidelijk groter dan zijn mond want hij werd accuut bevangen door de slaap en verzocht Gerrit de laatste vieze terug te zetten in de koelkast.

De volgende dag werd het verjaardagsfeest compleet gemaakt met ballonnen, taart en cadeautjes en een diadeem waar Alberta de hele dag mee rond moest lopen. Na de festiviteiten reed Eddie ons veilig naar Tofino, een paradijs voor surfers in het zuiden op Vancouver Island. Hier was alleen nog plek op een alcoholvrije camping iets wat nu niet bepaald tot de specialiteiten behoort van de Nootjes. Zij zijn echter slim genoeg dit verbod op slinkse wijze te omzeilen door handdoeken over dozen bier te draperen waardoor op de heenweg in ieder geval niemand door had dat we alcohol mee smokkelden. ´s Avonds konden we eindelijk eens uitgebreid uit eten gaan met als doel vis te eten. Hiervoor moesten we wel drie kilometer heen en drie kilometer terug lopen maar dat mocht de pret niet drukken. Al met al heerlijk gegeten en de drank vloeide ook rijkelijk vanwege de de nog steeds aan de gang zijnde verjaardagsfuif van Alberta. Onder een prachtige sterrenhemel wandelde wij terug naar onze alcoholvrije camping waar we gelukkig niet hoefden te blazen.Diverse foto's tot dus ver kan je hier vinden.

Reageer
Wees aardig voor elkaar of je reactie wordt verwijderd!
Naam:
E-mail:
Website:
Titel:
BBCode:
Reactie:
Voer de code in*